In Turkije: The Turkish Dream
In Turkije (tip) is een nieuwe serie die elke zondag is te zien bij de VPRO. Een serie die op een documentaire-achtige manier de Turkse samenleving onder de loep neemt. Zo ook in de 2de aflevering van afgelopen zondag:
Nu Europa haar fort aan het versterken is, besluit Turkije om de visumregelingen te versoepelen. De stad waar de gevolgen hiervan sterk naar voren komen is Turkije’s grootste stad: Istanbul, een stad die binnen no time van 1 naar 17 miljoen inwoners (zoveel als heel Nederland bij elkaar) is gestegen.
Istanbul heeft vandaag de dag te maken met een enorme instroom van nieuwkomelingen: Afghanen, Iraniërs, Afrikanen, maar ook een grote groep Koerden. Hoe zijn de zaken verdeeld en wat zijn de verhoudingen tussen deze verschillende bevolkingsgroepen binnen de grootstedelijke samenleving? Het lijkt erop dat er in Istanbul een hoop kleine dorpen ontstaan met elk een eigen cultuur. Zo ook die van de Koerdische bevolking. Maar is de creatie van multi-communale mega-steden zorgwekkend?
Even terug naar twee klassiekers. Ten eerste de theorie van de human niches. Barth – een bekende Noorse antropoloog – analyseerde in de jaren 50 de ‘positionering’ van verschillende etnische groepen in een vallei in het noorden van Pakistan. Vanuit deze analyse ontstond het concept van ‘human niches’: "eigen manieren van levensonderhoud die 'culturele soorten’ van elkaar onderscheiden "(Hardesty 1974).
Afgezien van de vele kritieken op dit ‘ecologisch redeneren’ binnen de menselijke context, doet deze zienswijze denken aan een andere klassieker. Want was het niet zo dat ook Durkheim ons wees op de (positieve) invloed van diversiteit aan specialisaties, producten en vaardigheden (sociale functies) binnen de moderne samenleving? Een samenleving die niet bij elkaar gehouden wordt door wat men gemeen heeft, maar door een juist samenspel van de verschillen; organische solidariteit.
In de mega-steden van nu spelen de bovenstaande klassieke thema’s op. Alhoewel Istanbul de stad probeert te zijn waar iedere sociale groep haar plek kan en mag vinden, ziet de situatie van de Koerden er weinig rooskleurig uit. Ook uit de serie In Turkije (afl. 2) blijkt dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen jezelf positioneren en gepositioneerd worden. Of is het vissersbestaan in Istanbul een bewuste en eigen keus van dit oude bergvolk? Het lijkt toch eerder de consequentie van een (in meer of mindere mate) discriminatoire Turkish Dream.
Lees ook
Hoe gaat Instanbul om met nieuwkomers (NRC, Bram Vermeulen)
Wereldsteden worden steeds groter (VK/Geonatris)